De Gedichten van Warsan Shire

Warsan Shire

Waarom je de gedichten van Warsan Shire, een in Kenia geboren Somalische, absoluut moet kennen.

Ik leerde het werk van Warsan Shire (28) voor het eerst kennen de dag na de aanslagen in Parijs, afgelopen november. Ik was samen met tien jonge kinder- en mensenrechten activisten in Barcelona, bij de World Summit of Nobel Peace Laureates (of all places). Hun hartverscheurende verhalen over oorlog, kinderarbeid en misbruik draaiden al dagen door mijn hoofd. De volgende zin uit haar bundel Teaching My Mother How to Give Birth omschreef alles wat ik op dat moment voelde:

Later that night
I held an atlas in my lap
ran my fingers across the whole world
and whispered
where does it hurt?

It answered
everywhere
everywhere
everywhere.

Warsan Shire

Warsan Shire – Edge Magazine

Teaching my mother how to give birth

Haar bundel is bij aankomst terug in Nederland direct op mijn wishlist gegaan. Ik las haar gedicht over de perceptie van jongens van vrouwenbesnijdenis in de bus terug in Nederland: geen goede plek, want ook dit ging straight to the heart. Over vrouwenbesnijdenis schreef ze ook een van haar eerste gedichten, Things We Had Lost in the Summer – refererend aan hoe haar nichten na de zomer besneden terugkwamen in Londen:

When they left, I was twelve years old and swollen
with the heat of waiting. We hugged at the departure gate,
waifs with bird chests clinking like wood, boyish,
long skirted figurines waiting to grow
into our hunger.

My mother uses her quiet voice on the phone:
Are they all okay? Are they healing well?
She doesn’t want my father to overhear.

Warsan is in staat om zonder omslachtige bewoordingen direct tot de verbeelding te spreken. Haar gedichten bevatten steevast maatschappelijke kritiek, of dat nou direct duidelijk is of meer tussen de regels door gebeurt. Door haar gebruik van metaforen schetst ze in veel gedichten een ongemakkelijke sfeer voor de lezer, maar één waardoor je wel door wil lezen.

I hear them say go home, I hear them say fucking immigrants, fucking refugees. Are they really this arrogant? Do they not know that stability is like a lover with a sweet mouth upon your body one second; the next you are a tremor lying on the floor covered in rubble and old currency waiting for its return. All I can say is, I was once like you, the apathy, the pity, the ungrateful placement and now my home is the mouth of a shark, now my home is the barrel of a gun. I’ll see you on the other side.

Conversations about home (IV)

Brunel prize for african poetry

In 2013 won ze de Brunel Prize for African poetry. Aldus de juryvoorzitter: “Warsan’s poetry is imbued with loss, longing, loneliness, indeed a complex negotiation of emotions. It is entirely her own voice – unflinching and sometimes shocking yet also exquisitely beautifully, stunningly imaginative, imagistic, memorable; always deeply felt and eminently re-readable. She challenges us to consider and reconsider the lives of women usually spoken about but not heard from.”

Ook als je normaliter gedichten niets vindt, raad ik je aan om Warsan’s debuut aan te schaffen. Haar werk is scherp, sensueel, relevant, unapologetically vrouwelijk, radicaal en toch heel toegankelijk. Teaching My Mother How to Give Birth is o.a. te koop op bol.com.

PS: Lees ook dit interview met Warsan uit 2012, en volg haar op Twitter.

———
Squad Out.
peace


Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

INSTAGRAM
KNOW US BETTER