READING

Hardloop Journey // Waarom ik ren #1

Hardloop Journey // Waarom ik ren #1

Allemaal leuk en aardig, maar waarom lopen wij achter Tough Squad eigenlijk hard? Wat gaan we in 2016 doen? Vandaag de beurt aan de hardloop journey van Anneloes.

Voor ik aan deze post begon ben ik op zoek gegaan naar de blog die ik in 2012/13 een blauwe maandag had: ik was toen net klaar met het trainen voor mijn eerste halve marathon en iedereen werd he-le-maal gek van mijn gelul over tijden, afstanden, fartlek, stretchen, krachttraining en carb loading. Ik besloot het toen allemaal maar van me af te schrijven (in het Engels). Ik hoopte daar nog iets terug te vinden over wat toen, een paar jaar geleden, mijn drijfveer was. Helaas heb ik die site niet lang na het maken weer rigoureus verwijderd.

Ik maak zelf wel uit of ik ga wandelen

Korte achtergrondinfo: ik was het meisje dat meermaals heeft gedaan alsof ze ongesteld was of anderszins niet in orde zodat ze niet mee hoefde te doen met gym. De coopertest en shuttle run waren zo’n beetje de ergste dagen van het jaar (“Ik maak zelf wel uit of ik ga wandelen of niet”). Hoewel ik terwijl ik nog thuis woonde altijd één sport moest doen, hield ik er op geen enkele manier van. Ik worstelde me door schaatsen, streetdance, paardrijden en een sportschoolabonnement heen. Bij allemaal blinkte ik uit in gigantische middelmatigheid (of nog een pietsje daaronder).

Zeker nadat ik op mijn 13e in één schooljaar van 1.65 naar 1.83 was geschoten vond ik mijn lichaam maar vervelend en onhandig. Ik was vergeleken met mijn petieterige klasgenootjes groot, grof en massief. Was ik niet echt, weet ik nu, maar zo voelde dat wel. Door de snelle groeispurt heb ik (leerde ik ca. tien jaar later) licht hypermobiele gewrichten. Als tiener wist ik alleen maar dat mijn knieën om het minste of geringste giga pijn deden, iets wat mijn gymlerares zelfs na een brief van de huisarts afdeed als aanstellerij. Allemaal factoren die samen maakten dat ik sporten per definitie niet iets voor mij vond.

IMG_2003

Wie rende niet met evy?

Ook nadat ik op mijn 17e op mezelf ging wonen was sport meer een moetje dan iets wat ik leuk vond. Toen ik op mijn 21e (in 2011) in Montréal woonde kocht ik in een opwelling de Lunarglide 3 (ook al had de winkel me eigenlijk een paar spuuglelijke Saucony’s aangeraden). Let wel: het was daar toen een graad of 35 in de zomer. Mijn plannen om écht te gaan sporten waren geen lang leven beschoren.

Een klein jaar later was ik terug in Nederland en full-time aan het werk. Waarom ik de stap (no pun intended) toen opnieuw gezet heb, weet ik eigenlijk niet meer. Maar gewapend met bovengenoemd paar schoenen, een afzichtelijk reflecterend hesje, een adidas jasje dat ik voor mijn verjaardag gekregen had en Evy’s podcast op mijn iPod shuffle ging ik toen op een superkoude februari-avond voor het eerst rennen.

Helemaal stuk

Ik ging kapot. Van tevoren dacht ik “makkie, je hoeft maar één minuut te rennen”, maar het lachen verging me snel. Met de weken kwam ik erachter dat die uitputting meer lag aan mijn ademhaling dan aan mijn conditie, trouwens. Maar ik weet nog goed dat ik elke keer dezelfde route nam, en dan elke keer een stukje verder. In het pikkedonker, en in de sneeuw. Ik vond het opeens heerlijk. Heerlijk! Wie had gedacht dat ik ooit sporten leuk zou vinden.

Twee maanden later won ik via een Nike+ challenge een hardloopjasje. Ik denk dat mijn liefde voor stylish outfits én het besef dat het eigenlijk best lekker ging me toen hebben doen besluiten om het hardlopen door te zetten.

IMG_2159

Wél met rode lippenstift

In april rende ik met mijn werk mijn eerste 5K (spoiler: ik was te enthousiast en ging lopend over de finish. Wel mét rode lippenstift op. Goeie eerste finishfoto was dat.). Daarna besloot ik ‘laat ik kijken hoe ver ik kom’. Eerst kwam de 10K, in Leiden. Het was die dag bloedje heet en daar was ik niet op voorbereid. Toch deed ik wat ik kon. Mijn vader (die sporten de grootste onzin ter wereld vind), verraste me door schreeuwend aan de finish te staan <3 De eerste in mijn ogen soort van respectabele afstand was een feit.

Vanaf dat moment was het aan. Ik maakte zelf een trainingsschema op basis van Hal Higdons schema’s, combineerde dat met regelmatige krachttraining, en ging naar de halve marathon toewerken. Nog steeds vooral om te kijken of ik het zou kunnen.

Model

Ondertussen was ik bij zo’n beetje alle Nike promotieruns die er waren (lancering van Flyknit, van de Nike+ Run Club, Run Mokum, de eerste Girls Love 2 Run run, de Romance of Running, enz.). In 2012 waren er zo terugkijkend echt bizar veel. Ergens daar viel ik Nike op, want ik kreeg een mailtje of ik model wilde staan voor een etalage in de Bijenkorf tijdens de Olympische Spelen van dat jaar. Hell yes! Ik mocht in dezelfde houding en op dezelfde Lunarglides als Allyson Felix in het Vondelpark voor de camera. Toen had ik wat waar te maken ook. Ik viel dat jaar per ongeluk (lees: door al het rennen) 8 kilo af (zit er inmiddels weer lekker aan trouwens).

419338_480552848636585_1568208832_n

En in oktober was het zover: mijn eerste halve marathon, in Amsterdam. Ik had me overdreven veel te warm aangekleed, maar verder ging het eigenlijk van een leien dakje. Ik liep sneller dan gepland maar was niet uitgeput, en koerste gedachteloos door het hele parcours heen. Ik finishte (zonder supporters die ik kende) in 2:11. Een tijd waar ik superblij mee was (en ben).

Het bevestigde voor mij dat mijn lichaam dus wel tot veel in staat was. Gedurende de trainingen had ik mijn lichaam op een heel andere manier leren kennen: als iets sterks en positiefs in plaats van iets onhandigs wat ik maar met me mee sleepte.

Na 2012 heb ik die halve marathon niet meer gehaald. In 2013 was ik zo gigantisch druk met (af)studeren en werken dat het hardlopen op een laag pitje bleef (wel regelmatig, niet ver). In 2014 raakte ik tegen een burn-out aan en werd sporten nóg iets wat ik ‘moest’: ik heb vanaf zo’n beetje oktober alleen nog yoga gedaan dat jaar. Wel begon ik eind dat jaar te schrijven voor Girls Love 2 Run – Francien en ik kenden elkaar van de runs in Amsterdam. In 2015 ging ik weer opbouwen en haalde ik het tot de Dam tot Dam. Een paar dagen voor de halve marathon waar ik voor ingeschreven stond kreeg mijn oma een hersenbloeding en was ik zo emotioneel uitgeput dat ik besloot de race niet te lopen (ze overleed een maand later).

Haat/liefde

En nu zijn we dus hier. 2016, nieuwe baan, niet meer overspannen, en een hernieuwde liefde voor het rennen. Want die liefde is toch altijd wel gebleven, ook al is die soms gemengd met (flink) wat haat. Want ik hou er ontzettend van dat hardlopen voor mij een moment alleen is, een moment om (niet) na te denken en even alleen maar met mijn lichaam bezig te zijn. Om die reden heb ik nooit gehouden van het rennen in groepjes, en zal dat ook niet snel gaan doen. Soms haat ik hardlopen (even). Dan erger ik me kapot aan dat ik weer ‘moet’ trainen, dat ik ‘moet’ letten op hoe ik eet als ik echt vooruit wil gaan, dat ik mijn core ‘moet’ trainen. Dat mijn gewrichten weer eens pijn doen ‘om niks’. Dan word ik recalcitrant en kap ik ermee.

IMG_2026

I’ll be back

Mijn voornemen voor dit jaar? Lekker op mijn eigen tempo weer voor die halve marathon gaan. Of ik met net zo (in mijn herinnering) weinig moeite weer die 2:11 haal – we zien wel. Kan me niet schelen. Ik ga er gewoon van genieten, en erover schrijven. En in de tussentijd nog wat andere loopjes pakken (Zandvoort, CPC, Dam tot Dam, en?). Samen met Jahmilla, en hopelijk in de toekomst nog meer badass vrouwen. En met jou.

———
Squad Out.
peace


RELATED POST

  1. […] ik eerder al eens schreef ben ik in 2014 overspannen geraakt en heb ik toen na burn-out verschijnselen mijn baan opgezegd. […]

  2. […] het begin van het jaar schreef ik vol enthousiasme hoe ik ooit begonnen was met hardlopen, en wat mijn doelen voor 2016 waren. […]

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

INSTAGRAM
KNOW US BETTER