READING

Hardloop Journey // Waarom ik ren #2

Hardloop Journey // Waarom ik ren #2

Allemaal leuk en aardig, maar waarom lopen wij achter Tough Squad eigenlijk hard? Wat gaan we in 2016 doen? Vandaag de beurt aan de hardloop journey van Jahmilla.

Omkopen tot rennen

Als klein meisje trommelde mijn vader mij en mijn broer op, om op zaterdagochtend te gaan hardlopen. Dit is ook meteen de vroegste herinnering die ik heb aan hardlopen. Negen jaar was ik denk ik. Lekker vroeg maakte hij ons dan wakker, sportkleding aan, glaasje water, rekken en strekken in de tuin en hoppa het park in.

Ik had vanaf kleins af aan al een beetje overgewicht en hield echt he-le-maal niet van rennen. Ik deed dit dan ook vaak met tegenzin, en maakte m’n vader voor van alles en nog wat uit in mijn hoofd. Achteraf gezien ben ik die ouwe zeker dankbaar voor al die keren hardlopen.

Als ik een keer echt geen zin had verzon hij altijd een leuke tegenprestatie, of kocht hij me gewoonweg om met een knaak – heel makkelijk was ik, die 2.50 gulden deed het ‘m wel. Wat ik daar toch allemaal wel niet voor kon kopen! Meestal ging het op aan een magazine en een zakje snoep.

Wel was ik helemaal gek van dansen: streetdance en jazzballet waren echt mijn ding. Ik zag een toekomst als danseres zeker voor me, en vond het dan ook heerlijk om elke week lesjes te volgen bij Lucia Marthas. 1-2-3-4-5-6-7-8 klonken nooit meer hetzelfde.

Helaas begon ik vervolgens met puberen en vond met vriendinnen afspreken leuker dan dansen. SHAME SHAME SHAME. In mijn hoofd had ik zeker wel als danseres kunnen door breken in Amerika, hahaha!

IMG_2130 copy

Prestatiedruk

Toen ik op de middelbare school gym kreeg voelde ik me daar vaak niet prettig bij en meldde me dan ook regelmatig ziek. Die prestatiedruk om een goed cijfer te krijgen haalde mijn motivatie weg; beoordeeld worden door een gymleraar. Piepjes test, ik vond het helemaal niks.

In de kleedkamer moest ik me omkleden met allemaal andere meisjes die er in mijn ogen toen perfect uit zagen, en moest ik hun gezeik aanhoren over vetrollen en dikke dijen? (Hallo? Waar?) Als zij al zo over hun eigen lichaam dachten, hoe dachten ze dan wel niet over mij met mijn maatje L? Ik hield me altijd heel stoer voor maar van binnen vond ik het heel vervelend.

Na een bezoekje aan de diëtiste raadde zij me aan om calorieën te gaan tellen en meer bewegen. Maar tegen die tijd zag ik sporten alleen maar als een kans voor mensen om mij uit te lachen.

Langs de costa’s

Tijdens mijn studie toerisme pakte ik het sporten weer op. Ik werd een toegewijde animatrice op campings en in hotels in Spanje. Ik organiseerde allerlei sportactiviteiten, zoals volleybal, voetbal, waterpolo, tafeltennis, ik gaf de aqua-gym een paar keer per week, danste de minidisco. Vond het heerlijk om al die dingen weer te doen.

Daar kon ik dan ook weer voor het eerst genieten van lekker hardlopen – langs de costa’s. Op de vrije dagen die ik had trok ik na de siësta (waarom bestaan die niet in Nederland?) als het wat afgekoeld was mijn Nikes aan, muziek op z’n hardst en dan rende ik alle stress die ik had eruit. Even een momentje helemaal voor mezelf.

Nu moet ik wel zeggen dat de prachtige omgeving ook veel met me deed. Prachtige stranden met ondergaande zon, bossen met uitzicht op zee. En ’s avonds danste ik dan tot in de late uurtjes door in de spaanse discotheken. Topsport was het.

IMG_2219 bw copy small

My drug of choice

Terug in Nederland ging ik door met topsport. Maar voordat je denkt dat ik echt aan topsport deed: ik verving sport door hard werken en uitgaan en had geen me-time meer.

Het duurde dan ook niet lang voor ik het allemaal niet meer trok en erachter kwam dat ik depressief was. Uh oh, dat kwam heel hard aan. Aan sporten moest ik toen niet denken. Mijn bed uitkomen was voor mij toen al genoeg workout.

Toen was daar Anneloes met een yogamatje en een boek over yoga bij depressie. Ik vond yoga altijd iets heel zweverigs. Toch had ik er tegen mijn verwachting in heel veel baat bij. Ook begon ik weer naar de sportschool te gaan en trok ik mijn hardloopschoenen weer aan om een rondje in het Vondelpark te rennen. Ik was vergeten hoe heerlijk ik dat vond.

De boost die kreeg van weer sporten heeft er zeker aan bijgedragen dat ik me nu weer zoveel beter voel. Endorfine is toch zo een fijne feel good drug!

Soms moet ik mezelf echt wel van de bank af schreeuwen, of heb ik iemand nodig die me stimuleert om mee te gaan. Het liefste iemand die tijdens het rennen ook nog schreeuwt dat ik nog iets sneller en verder kan dan ik eigenlijk wil.

Maar waarom ik ren? Ik voel me er fit en fabulous door en het gevoel als ik eenmaal weer thuis ben vind ik heerlijk.

IMG_1971 copy

Bucketlist

Ik heb dit jaar voor het eerst in mijn leven een run gedaan, met niemand minder dan Kevin Hart. Had dat nooit van mezelf verwacht, dat ik zoiets zou doen. Heb het toch mooi geflikt die 5K! Samen met Anneloes, die me super gecoached heeft door de momenten dat ik het op wilde geven en de kantjes eraf wilde lopen. Het voelde als zo een grote overwinning, I am hungry for more!

Hoe meer? De Dam tot Damloop staat sowieso op mijn bucketlist. Maar eerst de Zandvoort Circuit loop, waar ik heel veel zin in heb.

2016 wordt mijn jaar (clicheeee)! Ik wil mezelf verbazen met wat ik allemaal kan.

Dus ik trek mijn stoute neon roze hardloopschoenen aan en ga het gewoon doen samen met Anneloes.

Ik hoop jou dan ook along the way tegen te komen!

———
Squad Out.
peace

 


RELATED POST

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

INSTAGRAM
KNOW US BETTER