Ken je dat? Die lichte paniek, dat maag-omdraaiende besef, dat gevoel dat kriebelt tot in je tenen en dan niet op de goede manier? Omdat je iets vergeten bent of omdat je morgen die presentatie hebt waar gevoelsmatig je leven vanaf hangt? Dan ben je volwassen. Of in ieder geval verantwoordelijk voor jezelf, je huur, je eten, je lijf, je school, je werk en je huisdieren. Ik ben nu 23 en het einde van mijn studie is stiekem al in zicht. Doodeng, want dat betekent dat ik straks moet gaan zoeken naar een grote-mensen-baan en erger nog: een grote-mensen-woonplaats in Amsterdam. Dit betekent dus ook dat ik me binnenkort zal moeten gaan gedragen als een volwassene, zo iemand die je aanspreekt met ‘mevrouw’ en ‘u’. De eerste rode vlaggetjes dat deze transformatie (misschien wel evolutie) zich aan het voltrekken is zijn al in beeld. Ik denk namelijk dat het verschil tussen volwassen worden en volwassen zijn zich uit op drie belangrijke momenten, namelijk:

1. Het Morgenvroeg-Moment

De eerste stap richting volwassenheid begint al redelijk vroeg. Op je 19e sta je met je zoete witte wijn boven je hoofd te dansen op de bar en op de vraag ‘Zullen we naar huis gaan?’ bestaat geen antwoord. Tot op het moment dat je op je 21e ineens met een gin&tonic in de hoek staat te kijken naar de meisjes op de bar en denkt aan dat college dat je morgen om 9 uur hebt en je nog volledig moet voorbereiden. Opeens hoor je jezelf zeggen: ‘Ik moet er morgenvroeg op tijd uit. Zullen we naar huis gaan?’. De eerste keer doet het pijn in je hart, maar zodra het normaal wordt om te zeggen weet je het. De evolutie is begonnen.

2. De Superblij met Sokken-Situatie

De tweede stap gebeurt heel sneaky. Vaak heb je dit pas door als het te laat is, maar dat maakt dit moment niet minder belangrijk. Laat me de situatie schetsen: Het is Kerstmis. Nog brak van de dag ervoor, je hebt immers vakantie dus je moest niet vroeg opstaan, kruip je je bed uit. Je hebt je mooiste H&M’etje uit de kast getrokken (uiteraard uit de sale, duh). En je slipt in je Primark hakjes. Wanneer het hele gezin één voor één de gedichten en surprises bewondert, kom je ook wat meer tot leven. Jij bent aan de beurt en na een ontroerend gedicht van je kleine zusje mag je je cadeaus uitpakken. En wat blijkt: sokken. Even is het stil, maar alleen omdat je even de maat moest checken want dan roep je ’YES! Die had ik net nodig!’. Dan is het dus al gebeurd. Het kwaad is geschied. Je wordt degelijk.

3. De Pizza-Paradox

Deze derde en laatste stap staat ook wel bekend als de ‘bloemkool-bevlieging’. Ik betrapte me laatst zelf midden in dit moment en het besef dat ik daarmee mijn jeugdigheid heb afgesloten was toch een emotioneel moment. Deze Pizza-paradox is een zeer specifieke tegenstelling die plaatsvindt wanneer je nog eens bij je ouders gaat eten. Vroeger, lees: toen je nog onbezorgd en onvolwassen was, kon je helemaal uit je dak gaan als je zag dat mama pizza had gehaald. Maar als je nu thuiskomt en dit heerlijke, vet overgoten stukje ongezonde hemel staat op tafel ben je toch een beetje teleurgesteld. Want stiekem wilde je mama’s stamppot of bloemkool. En stiekem eet je zelf al stiekem best vaak stiekem pizza. Ik kan met trots zeggen dat ik op mijn 23e het punt heb bereikt waarop mijn hele week gemaakt kan zijn als ik weet dat ik op vrijdag avond een gezonde bloemkool eet bij mijn ouders aan de keukentafel. En dat ik blij ben met sokken. En dat als ik vroeg op moet, ik ook vroeg naar huis ga.

Pijnlijk of niet, het is wel de waarheid: Ik ben Laura en..
Ik ben volwassen.

———
Squad Out.
peace