“A tall, skinny, angel-haired Mzungu in darkest Africa”. Zo beschrijft Louise Linton haar eigen ervaring in Zambia ca. 1999. De Schotse Linton, inmiddels actrice in L.A., heeft eerder dit jaar in eigen beheer haar autiobiografische verhaal In Congo’s Shadow uitgebracht. Afgelopen week publiceerde ze op de Telegraph website een stuk uit het boek: “How my dream gap year in Africa turned into a nightmare.”

But I soon learned that Africa is rife with hidden danger. I witnessed random acts of violence, contracted malaria and had close encounters with lions, elephants, crocodiles and snakes.

Een blanke engel in “Afrika”

Het stuk is zo ontzettend tenenkrommend dat het bijna niet te geloven is dat het geen satire is. Linton ziet zichzelf als de belichaming van een blanke engel die in “darkest Africa” de dood in de ogen gekeken heeft. De enige reden dat ze deze helse plek niet ontvlucht is, is een AIDS-weesje wiens enige lichtpuntje het was om bij Linton op schoot Coca Cola te drinken. Zelfs de White Savior Barbie Instagram zou het niet beter kunnen bedenken.

My nightmare in Cornwall

Het deed me dan ook heel erg goed toen er door een Zambiaanse een fantastisch tegengeluid kwam op het stuk van Linton. “How my dream gap year in Europe turned into a nightmare” krijgt het fijntjes voor elkaar om alle stereotypen uit het originele stuk onderuit te halen. Mocht je dat zelf niet al gedaan hebben tijdens het lezen.

Even knowing how blessed I am and how generous I have been, I still feel sad that I can’t help every European. Whenever that happens, though, I try to remember a smiling gap-toothed child with a horrendous sunburn whose greatest joy was to sit on my lap and drink from a bottle of Coca-Cola. Poppy taught me many beautiful words, but the one I like the most is “oi, gimme some fucking sweets!”, which means “happiness”.

#LintonLies

Maar het verhaal wordt nog mooier. Inmiddels wordt steeds meer duidelijk dat het boek van Linton ca. 99% fictie is. Een man die al sinds 1956 in Zambia woont, in het gebied waar Linton geweest is, vertelt dat er inderdaad twee keer Congolese rebellen in de regio geweest zijn eind jaren 90/begin jaren 00. Maar dat is dan ook wel waar de overeenkomst stopt. De eerste groep kwam namelijk om zich over te geven, de tweede omdat ze zo hongerig en dorstig waren dat ze hulp nodig hadden. Komt weinig van terug in het “horroverhaal” van Linton, waarbij ze zich tot twee keer toe in doodsangsten nachten schuilgehouden heeft in “de jungle”. #LintonLies was geboren. En als er iets is waar ik mijn tijd graag mee verdoe, dan zijn het wel online ruzies.

Ik ben benieuwd of Linton dit nu verzonnen heeft om er een boek mee te verdienen (my guess: ja). Of dat ze in haar beleving het hele verhaal écht zo beleefd heeft (my guess: weer ja). Het is mooi exemplarisch voor de manier waarop we als blanke mensen uit het Westen bijna automatisch aankijken tegen “de ander” in het Zuiden. Hopelijk fungeert de clusterfuck die dit verhaal inmiddels geworden is als een voorbeeld van hoe het niet moet 🙂

———
Squad Out.
peace

PS: Als je zin hebt in nog wat meer cringeworthy foto’s, check even deze round-up van het bezoek van Debra Messing aan “Afrika” (a.k.a. Malawi)
a.k.a.: Woman wears traditional print that no one else around is wearing; ruins my life.