De vriend van ieder kind

Nu tijdens de Sinterklaas intocht wil ik toch nog even wat kwijt.

Ik neem jullie mee naar een jaar of 20 geleden, naar een koude herfstdag begin november in Purmerend – mini Jahmilla zat toen op de basisschool. Het was tijd om lekker in de pauze buiten te gaan spelen. Ik rende dan ook snel naar ‘mijn haakje’ om mijn nieuwe dikke winterjas te pakken, trok mijn handschoenen uit mijn zak en trok een sprintje naar het klimrek.

Helaas had een groep andere meisjes zich het klimrek al toegeëigend. Maar nee hoor, ik was niet op mijn mondje gevallen en zei dat ik er ook op mocht spelen. Want hey, het klimrek was niet van hen alleen.

Dat vonden de meisjes natuurlijk niks, en ze begonnen met plagen. Er gingen wat woorden heen en weer. En toen kwam het:

“Jij mag niet op het klimrek spelen want jij bent net zo zwart als zwarte piet!”

Tot op de dag van vandaag zie ik haar gezicht nog voor me. Als een klein kreng dat ze was stookte ze de anderen op door te roepen: “Zwarte piet! Zwarte Piet! Zwarte Piet!!” Als een neerbuigend woord gebruikte ze de vriend van ieder kind.

De juf kwam op ons afgestormd en ik hoopte dat zij iets zou zeggen in de trant van, ‘Jongens, dit is niet ok’. Maar nee, ik kreeg naar mijn hoofd gesmeten dat ik “wel samen moest spelen”. Hoe ik haar ook probeerde uit te leggen dat ze mij net uitscholden voor Zwarte Piet, zag de jufrouw er geen ernst in.

Geen ernst? Nee, want een paar jaar later kon deze kleine meid mij goed vertellen dat ik een NEGER was. Dit had ze vast ergens opgevangen thuis aan de eettafel.

Poppenkast

Gelukkig vertelde mijn broer me een paar jaar later dat deze hele feestdag gewoon een poppenkast was. Wat was ik toen blij, en opgelucht. Ik als klein meisje had het al snel door wanneer mensen mij voor de gek hielden. Een gekke witte man die van alles van je weet, en een bruin geverfd knechtje die allerlei gekke kunstjes kan. En dan nog niet gesproken over de roe? Dus iemand zou mij met een tak slaan als ik stout was geweest? Nee dat zou mijn papa nooit toelaten.

Toen ik achter deze hele poppenkast kwam werd het met de jaren erger. Als ik met mijn vader over straat liep als jonge tiener en ik kinderen soms hoorde roepen “Kijk mama, Zwarte Piet!”, was ik verbaasd, en ook ergens diep van binnen woest als ik dat hoorde.

Het haalde steeds dat incident naar voren waarbij ik als klein meisje werd uitgescholden voor Zwarte Piet. Het haalde naar voren dat ik als kind serieus soms wenste dat ik wit was.

zwarte-piet

En hierdoor kan ik nog steeds alleen maar dit denken rond de Sinterklaastijd: Nee, nee, nee, nee! Dit hele koloniale feestje dat bedoeld moet zijn voor kinderen moet lekker met zijn tijd mee gaan. Het Nederlandse volk heeft zich nog nooit zo massaal ingezet voor een zwart persoon als Zwarte Piet. De ironie?!

Let it go

Laat Zwarte Piet lekker los lieve mensen! Deze discussie duurt al veel te lang door, voor iets wat inmiddels door zelfs de VN, de Kinderombusvrouw en het College voor de Rechten van de Mens als achterhaald en discriminerend bewezen is. Laat het los, volg het voorbeeld van België. Zodat we Sinterklaas lekker met alle kinderen kunnen vieren, en kleine meisjes niet meer uitgescholden hoeven te worden onder het mom van een kinderfeest.

———
Squad Out.peace


RELATED POST

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

INSTAGRAM
KNOW US BETTER