Mijn Hardloop Journey // Vol. 2

Aan het begin van het jaar schreef ik vol enthousiasme hoe ik ooit begonnen was met hardlopen, en wat mijn doelen voor 2016 waren. Toen wist ik nog niet dat 2016 het jaar was waarin ging trouwen, waarin mijn vader twee hartinfarcten zou krijgen, waarin ik het drukker op mijn werk zou krijgen dan verwacht (en ik daar, anderhalf jaar na mijn bijna-burnout, toch nog wel snel moe van werd), en waarin hardlopen dus gaandeweg steeds meer onderaan het lijstje zou gaan bungelen.

Inmiddels zijn er nog een luttele week of drie over van 2016 en wordt het tijd om de balans op te maken. Heb ik iets gedaan, op hardloopgebied, wat ik een jaar geleden dacht te gaan doen? Welllll… nee, niet echt. Die halve marathon is er voor het derde jaar op rij zéker niet van gekomen. Van de voorgenomen “Zandvoort, CPC, Dam tot Dam, en?” is alleen de Zandvoort Circuit Run gelukt (mijn excuus voor de Dam tot Dam was mijn vrijgezellenfeestje).

De liefde voor hardlopen hervonden

Wel heb ik na terugkomst van mijn huwelijksreis mijn liefde voor hardlopen hervonden. Dat kwam voornamelijk doordat mijn man op Ibiza spontaan besloot om eenmaal terug in Amsterdam linea recta naar de Nike store te gaan en een paar hardloopschoenen aan te schaffen. Zo geschiedde. Toen kon ik natuurlijk niet achterblijven.

De laatste paar keer dat ik het lopen weer oppakte ben ik meteen fanatiek (veel) te hard van stapel gelopen – want hey, als ik een half jaar daarvoor 16KM kon rennen kon ik dat nu toch ook wel? Fout, want het enige wat dat opleverde was grote frustratie en zulke erge spierpijn dat ik meteen weer twee weken kon herstellen. Daarom besloot ik dit keer om maar gewoon weer mijn oorspronkelijke 0-5KM schema te gaan volgen. Het schema waar ik in 2012 voor het eerst mee ben begonnen met hardlopen. En met succes, want inmiddels zit ik al weer bijna op een comfortabel half uur hardlopen. Yes, dat is voor mij een big achievement.

Fijner nog dan de gestage verbetering in uithoudingsvermogen en afstand is dat ik voor het eerst in jaren weer echt zin heb om te gaan rennen. Toen ik begon met rennen was elk metertje meer, elke seconde sneller een gigantische doorbraak voor me. Ik, het meisje dat zo a-sportief mogelijk was, kon het gewoon wél. Het gaf me elke keer weer de energie om te kijken hoe ver ik daarna zou komen. Maar nadat ik die grote mijlpaal van een halve marathon gepasseerd was zwakte dat allemaal een beetje af. Toen ik mijn conditie weer wat had laten verzaken was die “ik kan 20min rennen” helemaal niet meer zo’n mijlpaal. In plaats daarvan was het iets stoms geworden, “ik kan pas 20min rennen”.

Hoe hard ik het ook probeerde, ik kwam niet uit dat negatieve gevoel. Alles wat ik mezelf voornam qua lopen werd een grote berg waar ik tegenop zag; enthousiast werd ik er al helemaal niet van. Ik weet nog dat ik begin dit jaar na het rennen een keer de deur dicht smeet en luidkeels besloot dat het helemaal niet meer hoefde van mij. Zak er maar in met dat hardlopen. Waarom is dat eigenlijk in godsnaam leuk?! Waarom wil iedereen dit doen?!

Afgelopen zaterdag rende ik mee met de Nike run ter gelegenheid van de opening van de nieuwe Perry winkel in Amsterdam - het lopen was leuk, over de rest later (misschien) meer

Afgelopen zaterdag rende ik mee met de Nike run ter gelegenheid van de opening van de nieuwe Perry winkel in Amsterdam – zie grijs jasje en mutsje. Het lopen was leuk, over de rest later (misschien) meer. Foto: Perry Sport/Het Rijk Alleen

Als je geen zin meer hebt in hardlopen

Hoe het me nu dus gelukt is om wél weer overdreven enthousiast te worden van het slakkengangetje waarmee ik door mn wijk ren, weet ik niet zo goed. In elk geval weet ik dat de volgende dingen geholpen hebben:

  1. Rennen met een running buddy. Hardlopen is voor mij iets meditatiefs, iets wat ik het liefst alleen doe. Iets wat heel goed helpt bij het onder controle (ha. ha.) houden van mijn perfectionisme en piekeren. Maar! Ik moet nu toch wel toegeven dat het nóg leuker is om het samen te doen. Mits dat met iemand is waarvoor je je niet sneller of fitter voor hoeft te doen dan je bent, en met wie je niet per se hoeft te gaan kletsen tijdens het rennen. (Ben er zelf wel echt schuldig aan om te blijven praten, zo blijkt.) Allebei je eigen muziek in, ook prima. Het helpt wel mooi tegen het voortijdig stoppen met een run.
  2. Nieuwe hardloopspullen (verrassend, verrassend, Anneloes). Ik ben helemaal losgegaan op nieuwe schoenen, kleding én een Apple Watch 2. Ik wilde al vier jaar een Nike Flash jasje maar mocht het van mezelf niet aanschaffen; nu heb ik er twee. Kerstcadeautjes aan mezelf? Mijn creditcard rekening check ik voorlopig maar even niet. Ik zou bijna willen zeggen dat ik.. er.. voor.. weg.. ren?
  3. Het seizoen. I <3 hardlopen in de winter/kou.
  4. Me weer even helemaal onderdompelen in het hardlopen. Ik las afgelopen week Run Baby Run en Running Like A Girl, en maakte een lijst van alle upcoming hardloopevenementen. AAN.
  5. Brengt me op mijn laatste punt: een evenement om naartoe te werken. Ik speel voorzichtig met het idee om in april/mei een halve marathon te gaan rennen…

 

Kortom, ik zit weer helemaal in de vreemde high van ongebreideld potentieel, van 1001 verschillende keuzes qua trainingsschema’s en van race bling in het verschiet. Zonder moeite ren ik weer 3x per week en doe ik regelmatig krachttraining. Zelfs voor mijn buikspieren (wat ik echt haat). Echt harde afspraken over 2017 durf ik met mezelf (en jou!) nog niet te maken. Maar wie weet een plan van 10 races, zoiets? Waarvan minimaal eentje een halve marathon? Kan ik weer lekker bewijzen dat ik het wél kan.

———
Squad Out.
peace

PS: Na het plaatsen van dit stuk zie ik dat ik blijkbaar hou van foto’s waarbij ik semi-boos opzij kijk bij hardloop posts :’)

PPS: This just happened:

screen-shot-2016-12-08-at-16-47-14-copy


RELATED POST

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

INSTAGRAM
KNOW US BETTER